In Memoriam Henk Nijland

In Memoriam Henk Nijland

“Op zondagochtend 2 december 2018, bereikte ons het bericht dat Henk Nijland overleden is. Een bericht dat niet onverwacht, maar toch wel erg onverwacht snel kwam. Hij verloor een korte, heftige en oneerlijke strijd. Een strijd waarbij we hem met zijn allen helaas niet konden helpen met een simpele brede rug om hem te beschermen in de wind. Of desnoods een simpele duw in de rug… Een bijzondere ochtend, waar we normaal gesproken samen een toertocht zouden hebben gefietst. Want ja, ‘zijn seizoen‘ was weer begonnen. Nee, deze ochtend vliegen anekdotes voorbij…

Wij als vereniging verliezen hierbij een icoon: medeoprichter begin jaren tachtig en voorzitter van RTC Hengelo tot begin jaren negentig. De ledenvergaderingen schijnen vuurwerk geweest te zijn, waarbij plezier en passie voor het fietsen de hoofdmoot van deze avonden waren. Onderstaande foto is gemaakt in 1983, locatie: Teutoburgerwald. Henk staat (iconisch?) met de handen over elkaar in het centrum van de groep, met Maarten vooraan gehurkt op de grond. Henks eigen opmerking bij deze foto: “Bijna niet veranderd”.

‘Wij’ verliezen bovenal een fietsvriend. Velen van ons fietsten decennia lang met Henk. Ik hoor verhalen over winterse tochten over de Lonnekerberg met veldrijfietsen, mountainbikes waren er immers nog niet, in wollen truien. Een ander bizar verhaal gaat over een weekend weg naar Limburg met de vereniging. Heen en terug naar Maastricht op de fiets. Henk schijnt het hele weekend behoorlijk hard te hebben gefietst. Dit tot frustratie van velen, waarna ze ongemerkt door Henk een baksteen in Henk zijn rugzak hebben gestopt op de terugweg naar Hengelo…

‘Wij’ verliezen een voorbeeld. Ikzelf fiets slechts sinds 2006 met Henk. Ettelijke duizenden kilometers en vele uren hebben we samen afgelegd. Vermoedelijk hebben velen onder ons dezelfde voorbeelden, ofwel tips ontvangen van Henk. Ik herinner mij toertochten in de winter waarbij we samen bibberend van de kou erwtensoep opaten. “We lijken wel Parkinson patiënten, maar wat hebben we lekker gefietst”, zei Henk dan. Ik leerde fietstechniek van Henk, tijdens de speciale georganiseerde clinics, maar ook tijdens de diverse toertochten die we samen gefietst hebben.  “Eerst het bordje van de ander opeten, daarna volgt de finale”.

Soms had ik de hoop dat Henk er niet bij zou zijn als ik op weg was naar de startplek. Henk leerde me namelijk ook het feit dat je gesoigneerd aan de start hoort te staan. Niet alleen keurig in de kleding, maar ook met een schone fiets: “Een fiets poets je niet, een fiets was je!”. Henk veegde ooit eens zijn vinger onder mijn zadel langs, waar nog wat modder was. Ik was heel trots op mijn blinkende fiets, maar dit bleek niet voldoende. Modder onder je zadel?! Nou, dan krijg je een reprimande! Tsja, als je dan een keer zonder de fiets schoon te hebben gemaakt naar de startplaats gaat…

Henk hielp mij en vele anderen ook in het ontwikkelen van het trainerschap. Tijdens de opleiding van de bond in 2014 begeleidde hij ons met waardevolle tips. Tot op heden kreeg ik tips van hem (letterlijke tekst via WhatsApp afgelopen winter): “Tip voor morgen. Morgenvroeg 9.00 uur -6°C, 12.00 uur -2°C. Laat de groep zo veel als mogelijk in beweging blijven!”. Hij liet me dan helemaal mijn ding doen , met natuurlijk zijn tips in het achterhoofd. De reactie van Henk na de training: “Dank. Trainers Bedankt! Het was weer een lekker rondje!”. Dit typeert Henk: lekker samen zijn, met oog voor elkaar.

Helaas mogen we niet meer momenten samen met Henk delen. Aan een ieder: bij het wassen van je fiets, denk aan Henk!

Matthijs Roosdom, bestuurslid RTC Hengelo